Nothing ..

เวลล..

วันแรกๆ ..

เราทำงานที่อาเอสทีแอลวันสุดท้ายวันที่ 4 ..

ที่จิงควรต้องทำงานวันที่ 5 ครึ่งวันเช้าด้วย แต่เพราะว่าเครื่องออก 11.10 และอาวเวอร์นิวกรุ๊ปลีดใจดี ..

เราเลยป่วยด้วยความจำเป็นวันที่ 5 ตอนเช้า ..

อืมม ..

ทุกอย่างต่อไปนี้เขียนจากความทรงจำนะ รายละเอียดอาจจะตกหล่น ช่างมันแล้วกัน ..

คืนวันที่ 4 หลังจากเลิกงาน เฮ้อ ...

ตอนเดินออกจากอื้อจื่เหลียงรู้สึกเศร้าๆนิดนึง ..

ไม่รู้ว่าที่ตัดสินใจลงไปมันผิดรึถูก ...

โอเค บรูโน่อาจจะถูก ยูอาร์เมคกิ้ง อะมิสเทค ..

แวล ไอจัสวอนนาเซ ..

ฟักยู ไอด๊อนท์แคร์ โอเค เมบีไอม รอง ..

บัทไอโองลี่แฮพวันช๊อท ..

วันออพพอร์จูนิตี้ ...

เฮ้อ ..

:)

อืมม โทษทีที่เขียนเป็นคำอ่าน ขี้เกียจเปลี่ยนภาษา ตอนนี้คอมมีสามภาษาเลยเปลี่ยนไปมาแล้วงงๆ ตอนนี้คุยเอมไปด้วย ทนๆอ่านหน่อยแล้วกาน ...

ทุกอย่างเป็นไปตามใจเราอ่ะนะ ..

โอเค กลับมาหลังเลิกงานต่อ ..

คืนนี้ไปร้านใบไม้ร่าเริง ..

แต่เราไม่ร่าเริงเท่าไหร่ ..

หลายๆ เรื่องที่ต้องคิด บางเรื่องที่ต้องทำ ...

สัญญาที่บอกกับบางคนไว้ ..

มื้อสุดท้ายกับคนที่เราอยากกินข้าวด้วย ..

เฮ้อ ..

เฮ้อ ... พอถึงเวลาต้องไปจริงๆแล้วมันก็ร่าเริงไม่ได้ ไม่เหมือนกับตอนไปฟิลิปปินส์ที่ตอนนั้นไม่มีอะไรจะเสีย ..

แต่ก็นะ เรา 24 แล้วถ้าไม่ไปตอนนี้ คงไปไหนไม่ได้แล้ว ..

อืมม ..

กลับมาที่ใบไม้ร่าเริงต่อ ..

ทุกคนดูร่าเริงดีพอควร แชมป์ดูร่าเริงเกินงามไปหน่อยแต่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยสักระยะนึงทุกคนก็แฮปปี้จนถึงปีใหม่ไทย ...

หนุ่ยไม่มา เฮ้อ .. แต่ถึงหนุ่ยมาหนุ่ยก็ร้องเพลงไม่ได้ พูดไม่ได้ด้วย ..
แต่ที่จิงหนุ่ยกินได้ และหนุ่ยจะช่วยทุกคนหารได้ ..

พี่สุ และกั๊ก และวิน และอุ๊ก และพี่ออย ...

อืมม .. จำรายละเอียดไม่ได้อีกแล้ว แต่ที่จำได้คือ คืนวันอังคารไปร้านรวยรินมา กับเอมและคนอื่น ..

ดีใจ ..

แต่วันพุธก็มึนๆ ...

พี่สุหิ้วเบียร์ฟรีไปด้วย 6 กระป๋อง แต่ไม่มีไครกินเลย เราเองก็ไม่กล้ากิน ..

เฮ้อ ไฮนีเก้น คิดถึงเธอจิงๆ ..

เราออกจากใบไม้ร่าเริงกะพี่ออย ชาวบ้านคนอื่นอยู่กันต่อ ...

ทุกคนเลี้ยง ดีใจ ..

เกรงใจ ..

อาย ... เราหิ้วของหอบใหญ่จากออฟฟิชกลับบ้าน เดินไปขึ้นรถไฟฟ้า รู้สึกเหมือนโดนไล่ออก เคว้งคว้าง ...

ร้อน ธีร์ปลดกระดุมเสื้อ คนข้างๆมองเหมือนกลัวว่าเราจะโดนลงไปในรางรถไฟฟ้า ..

เฮ้อ คิดถึง ..

แต่ในที่สุดก็มาถึงบ้าน นั่งรถมอไซค์เข้าซอย พี่วินโกงเราอีก ปกติ 8 บาท วันนี้กลับไม่ยอมทอน ..

แต่เอาเหอะ คงไม่ได้เงินจากเราไปอีกนาน .. บ้ายบายคับ

อืมม ...

ไขกุญแจเข้าห้อง รู้สึกว่าลืม ...

ชิท+ ..

ลืมมจริงๆด้วย ...

แบ๊งหยวน ลืมให้แชมป์ ...

แม้มันจะเป็นใบสุดท้าย เก่าๆขาดๆที่สุด แต่เพราะว่าให้ทุกคนในทีม เฮ้อ ..

โทษทีๆ ไว้กลับมาจะให้สองใบเลย ..

โอเค ต่อๆ ตั้งนานแล้วยังไม่ได้ไปไหนเลยแฮะ ..

ก็ไม่มีอะไร วันนั้นนอนๆ นอนไม่หลับ เฮ้อ แต่ก็เป็นอย่างงี้มาตั้งนานแล้ว ...

อืมม อืมม ... เป็นไรไม่รู้ ไม่รู้เคยเป็นกันว่า ประมานว่าพอหลับตาแล้วมันมึนๆ เหมือนกับตอนเด็กๆที่เล่นเครื่องเล่นที่มันกลมๆแล้วหมุนไปเยอะๆๆ อ่ะ ...

เป็นมา 3-4 วัน ...

ไม่เคยจะเป็นมาก่อน ...

ไม่ใช่เพราะเมาอ่ะ ...

อาจจะบางทีเพราะกังวลมากไป ...

จริงๆแล้วเรายังไม่พร้อม ..

บางอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นเอง เฮ้อ ....

หน้าต่อไปคงจะเป็นเรื่องของวันแรกจริงๆแล้ว ...

:)