Nothing ..

อืมม ...

ผ่านมาสองหน้าแล้วยังไม่ไปถึงไหนเลย ...

อืมม ... หน้านี้ก็คงเช่นกาน ..

เราตื่นมา 6 โมงเลย เพราะว่านอนไม่ค่อยหลับ เวลาบังคับตัวเองให้หลับโดยการหลับตาแรงๆแล้วมันจะมึนๆอย่างที่บอกไป ...

หลับตาแรงๆคืออะไร ..

ใช่แล้ว มันคือหลับตาแรงๆนั่นเอง ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี ... คิดไม่ออกอ่ะ

ในที่สุดธีร์กำเงิน 1000 บาทสุดท้ายขึ้นแท็กซี่ กะว่าค่าแท็กซี่ไม่น่าเกิน 300 อีก 700 เผื่อไว้เป็นค่าผ่านสนามบิน แม้เราจะแน่ใจ แต่ก็นะ เผื่อไว้ดีกว่า ...

เฮ้อ ... ข้าวของเพียบเลย เหมือนกับเป็นคนจีนหอบเสื่อผืนหมอนใบไปตายเอาดาบหน้าเลย ..

ต่างกันที่เราไม่ได้นั่งเรือ และเป้าหมายของเราคือจีนแผ่นดินไหญ่ ..

(ไม้มาลัยอยู่ไหนหว่า ... ไครรู้บอกด้วย ....)

พี่แท็กชี่พูดมากมาเรามาถึงตอน 8.30 แต่มีน้ำใจลดให้ 3 บาท ขอบคุณคับ ..

เฮ้อ ..

ไม่มีคนมาส่งเลยแฮะ แหะๆ แต่อย่างน้อยเราก็ยังหลอกตัวเองได้อยู่ว่าเพราะเราไม้ได้บอกไคร ... คนที่รู้ว่าเราจะไปวันไหนเวลาไหนก็ต้องทำงาน ... เอาน่า ..

พอประมาน 9.30 สายการบินเปิดให้เช็คอิน ทุกอย่างโอเค น้ำหนักกระเป๋าเกินไปหน่อย 22.00 กิโล แต่สงสัยจะเช้ามาก คนที่เช็คอินเค้าดูเหมือนเพิ่งตื่น คนก็รอแถวยาว เลยผ่านๆไป .. ดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี ...

จากนั้นก็เข้าไปเดินเล่น โทรศัพท์ .. บ้ายบายคับทุกคน ทุกคนถามเหมือนกันหมดเลย ...

จะกลับเมื่อไหร่? ...

ไม่รู้ดิ ถ้ารู้ได้ก็คงดี แต่คงไม่สนุกอ่ะ ... เราไม่ได้ไปเรียนในห้องเรียนอ่ะ .. ไม่มีอะไรแน่นอน ... ถ้าไปแล้วทุกอย่างไม่แฮปปี้ อาจจะอาทิตย์เดียวก็ต้องกลับมาตกงานที่เมืองไทย ..

รึไม่ถ้าไปแล้วทุกอย่างแฮปปี้ แต่มีเรื่องให้ต้องกลับ ยังงัยก็ต้องกลับมา ..

ตอบยากจริงๆ บางทีอาจจะใช่เรามองโลกในแง่ร้าย ... แต่นั่นเป็นการป้องกันตัวเองอย่างนึง ..

สุดท้ายก็ได้ขึ้นเครื่อง ... มีมากมายที่เราอยากคุยเป็นคนสุดท้าย .. เฮ้อ ..

มีคนมากมายที่เราอยากให้เค้าโทรมา ... แต่เอาเถอะ มันก็แค่นั้นแหละ .. ถ้าจะเป็นคนสำคัญจริงๆ มันคงไม่ใช่เวลาแค่ 1 นาทีจะบอกได้อย่างงั้นหรอก ..

ในที่สุดคนสุดท้ายที่โทรมาคือเอเจ้นท์ที่ขายตั๋วให้เรา แท้งกิ้วคับ ..

เครื่องบินเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว .. บ้ายบายทรูมูพ 058276559 บ้ายบาย ..

เป้าหมายของเราคือต้าเหลียน ... แต่ต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่กวางโจว ..

กลัวทุกทีเลยเวลาเปลี่ยนเครื่อง ...

ตอนไปฟิลิปปินส์มีครั้งนึงเครื่องบินเลท .. เหอๆ ต้องนอนค้างที่มะนิลาคืนนึง ... กลัวจิงๆว่าจะเป็นแบบนั้นเพราะครั้งนี้มีเวลาแค่1.50 ชั่วโมงในการต่อเครื่อง ..

และในที่สุดเครื่องลำแรกจากที่ควรจะถึงใน 2.50 ชั่วโมงก็เลท ..เราเหลือ 30 นาทีที่จะต้องเช็คอินในทัน .. เฮ้อ ... แม้ว่าแอร์หมวยจะสวยน่ารัก แต่การได้อยู่กะเธอนานขึ้นมันก็ไม่ดีเท่าไหร่ ...

แต่น่ารักจิงๆนะ เดี๋ยวไว้เอารูปให้ดู ..

ต่อๆ ปกติแล้วถ้าเราต้องต่อเครื่อง สัมภาระก็น่าจะถูกส่งไปลำใหม่ทันที .. ประมานว่าทุกอย่างน่าจะถูกตรวจ ในจุดสุดท้ายที่เราไป .. ไม่รู้ดิ ความรู้สึกน่าจะเป็นอย่างงั้น เพระชั้นแค่ทรานซิด ชั้นไม่ได้จะเข้าไปในเมือง ..

แต่เพราะว่าประเทศที่เราไปคือจีน ที่จริงก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ประมานว่า ทุกอย่างต้องโดนตรวจ นะ จุดที่เราลง .. (นอเนน อยู่ไหนหว่า ..)

ดังนั้นเราเลยต้องรอกระเป๋าก่อน ต้องผ่าน ศุลกากร .. ถึงจะเข้าไปเช็คอินได้ ..

ตรงนี้ลำบากนิดหน่อย ...

ประมานว่าเราคุยกะเจ้าหน้าที่หมวยคนนึงแถวนั้น บอกว่าเรารีบ เพราะต้องต่อเครื่อง เค้าเลยบอกให้เราไปเช็คอินได้ เดี๋ยวเค้าดูกระเป๋าให้ ...

เราก็ผ่านไปเช็คอินก่อน แต่คนที่เช็คอินบอกไม่ได้ เราต้องเอากระเป๋าก่อน .. เลยงงๆ สื่อสารกันไม่ค่อยเข้าใจ เราเลยบอก เชี่ยๆ แล้วก็เดินจากมา ...

กลับมาที่เจ้าหน้าที่หมวย หมวยบอกว่าให้เราไปอีกที เดี๋ยวเค้า วอ ไปบอกคนที่นั่นแล้วหมวยที่นั่นจะช่วยเธอเอง ... โอ้ เชี่ยๆ เพิ่งจะมาวอเราตอนนี้ เชี่ยๆนี่ ..

เรากลับมาหมวยเช็คอิน หมวยโอเค แต่ทำหน้าไม่โอเคแต่สุดท้ายก็เอาตั๋วมาจัดการให้พร้อมกะออกบอร์ดดิ้งพาสให้ เชี่ยยย..ๆ ธีร์เน้น ...

อืมม .. ในที่สุดกลับไปที่หมวยเบอร์ 1 ... ไปถึงก็เห็นเค้ากะลังยกกระเป๋าเราขึ้นมาจากสายพาน ... หนักใช่มั้ยอ่ะ ...กระเป๋าเล็กแต่เรายัดเต็มที่เลย เหอๆ ...พอเห็นเค้ามาเค้าก็ปล่อย .. อะ มึงมายกเอง .. ดูจากหน้าเค้าแล้วก็อ่านได้ประมานนั้น ...

ในที่สุดเราก็ลากๆวิ่งๆพากระเป๋าไปชั่งแล้วเช็คอิน .. แปลก น้ำหนักเหลือ 22.15 ...

แต่ที่ไม่แปลกคือหมวยเบอร์สองชาร์ทเรา 150 บาทไทยค่าน้ำหนักเกิน .. เหอๆ .. เลยรู้สึกว่าคนไทยนี่ใจดีจริงๆ ..

พอทุกอย่างเรียบร้อยเราก็ไปต่อ ..

แต่การไปต่อสายการบินในประเทศเค้ามีรถกอล์ฟให้นั่งด้วยอ่ะ .. ประมานว่ามันไกลอ่ะน่าจะประมาน กิโลนึงได้อ่ะ คือถ้าเดินไปเองนี่ไม่หลงทางก็ตกเครื่องแน่ๆ ..

รู้สึกว่าโชคเข้าข้างอีกแล้ว ..

เรามาถึงพอดีเวลาเป๊ะ .. ทุกอย่างน่าจะโอเค เครื่องบินที่จะไปต่ออยู่ห่างออกไป ต้องนั่งรถบัสไปหน่อยนึง ... พอออกไปข้างนอกตีกรู้สึกว่าหนาวๆแฮะ

เท่าที่ฟังๆแอร์สวย (จากเครื่องบินแรกที่เลท) บอกมา อุนหภูมิที่กวางโจวตอนนั้นประมาน 20 องศา ..

แต่ก็แป๊ปเดียวกับบรรยากาศแรกในจีน ... ไม่ค่อยเหมือนกับที่คิดไว้เท่าไหร่แฮะ ..

แต่เพราะอย่างงี้แหละทำให้การมาของเรามีความหมาย ..

ทุกครั้งที่นั่งเครื่อง ไม่รู้เป็นไร เราได้ที่นั่งติดริมหน้าต่างตลอดมา ทั้งๆที่ไม่เคยบอกคนเช็คอิน ... แปลกดี แต่ก็ชอบอ่ะ .. ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ... เป็นที่นั่งสามที่มีสาวหมวยสองคนนั่งติดกะเรา ...

อืมม และก็เป็นเรื่องแปลกอีกเหมือนกัน ทุกครั้งที่ผ่านๆมา คนที่นั่งข้างๆกะเรา ส่วนใหญ่จะเป็นคนแก่ ไม่ผู้ชายก็ผู้หญิง อาจจะเพราะแก่แล้วเลยเลิกเป็นเกย์เป็นทอมกันแล้ว ไม่รู้ดิ มีครั้งนี้อ่ะที่คนที่นั่งข้างๆรุ่นเดียวกัน .. เท่าที่ดูจากหน้านะ ...

ซึ๋งนั่นก็ดี .. เพราะเราว่ากะลังอยากหาคนมารู้จักอยู่พอดี อย่างน้อยก็น่าจะคุยกันได้บ้างเพราะอยู่รุ่นเดียวกาน ..

หลังจากถามไปถามมา ..เธอสองคนเป็นแอร์ของสายการบินนั้นเอง ประมานว่าสายการบินในประเทศ ดังนั้นเลยเหนื่อยหน่อยในการสื่อสาร เพราะเค้าพูดอังกิตไม่ค่อยได้ และก็อาจจะเพราะเราสำเนียงไม่ค่อยดี .. บางคำเลยต้องเขียนในส่กระดาษ ..

แต่ก็ดีแล้ว .. หลังจากคุยไปสักพัก เราถึงค่อยๆระลึกถึงศัพท์จีนหลายๆคำที่เคยผ่านๆตา ..

แท็งสะล๊อท :)

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร เครื่องบินมาถึงต้าเหลียนโดยเลทไปชั่วโมงนึง ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เราตอนแรกนึกว่าเพราะเราลืมปรับเวลารึเปล่าหว่า .. แต่คิดไปคิดมาก็ไม่ใช่อ่ะ เลทจิงๆ .. จากที่ควรจะบิน 2.50 ชม. กลายเป็น 3.50 ชม... เชี่ยๆ ...

เฮ้อ ในที่สุดก็มาถึงจนได้ กับอุณหภูมิ 10 องศา ตอนแรกถึงกะผะหง่ะเลย เสื้อวอร์มที่เตรียมมานี่ไม่ได้ช่วยเลย .. จะอยู่ได้มั้ยเนี่ย..

เพราะเราไม่ชอบหน้าหนาวอยู่แล้ว ...

ที่จิงชอบหน้าร้อนซะด้วย ... อย่างน้อยก็ไม่เคยได้ยินว่ามีคนร้อนตาย ..

แต่ก็นั่นแหละ พอถึงหน้าร้อนก็แอบคิดในใจว่าอยากให้หนาวหรือฝนตกหน่อย ..

อืมม ...

เอาเป็นว่า ในที่สุดก็มาถึง ...

และนี่คือวันแรก ..